Zaman, avuçlarımızdan kayıp giden ince bir kum gibi. Onu durdurmanın, bir anı dondurup sonsuzluğa hapsetmenin tek yolu benim için vizörün ardından bakmak. Fotoğraf çekmek, sadece bir görüntüyü sensöre kaydetmek değil; o anın ışığını, kokusunu ve duygusunu da mühürlemektir.
Çoğu zaman sorarlar; "Neden sadece bakıp geçmiyorsun?". Çünkü bakıp geçtiğimde hafızamın bana ihanet edeceğini biliyorum. Oysa bir fotoğraf karesi, yıllar sonra bile aynatı tazeliğiyle bana o günkü rüzgarı hatırlatabilir. Fotoğraf, unutmaya karşı verdiğim bir mücadeledir.
"Ben dünyayı olduğu gibi değil, hissettiğim gibi fotoğraflıyorum."
Fotoğraf çekerken dunya ile aramdaki perde kalkar. Sokaktaki yaşlı amcanın yüzündeki çizgiler, eski bir binanın duvara vuran gölgesi veya doğanın sesi... Hepsi benimle konuşmaya başlar. Makine elimdeyken bir gözlemci değil, hikayenin bir parçası olurum.
Bazen de görünmeyeni göstermek için çekerim. İnsanların koşturmaca içinde fark etmediği o küçük detayı, ışığın oluşturduğu o muazzam geometriyi yakalamak, bana bir kaşif heyecanı verir. Her deklanşör sesi, "Ben buradaydım ve bunu gördüm" demenin sessiz bir yoludur.
Sonuç olarak, fotoğraf benim için bir tutkudan öte, bir yaşam biçimi. Nefes almak gibi. Dünyayı anlamlandırma çabamın görsel bir günlüğü. Ve bu günlük, her kareyle biraz daha derinleşiyor.